LEXMOND - Met Stichting Lexmond Ontmoet en Doet brengt Christine van Reeuwijk jong en oud bij elkaar. Haar lichaam is uitgeput, maar haar hart voor mensen is groot. Vanuit haar bed bedenkt ze initiatieven die inwoners van Lexmond met elkaar verbinden. De uitvoering? Die neemt ze samen met een groep enthousiaste vrijwilligers voor haar rekening.
Een lunch met een boodschapSamen eten, een praatje maken en even gezellig onder de mensen zijn. Voor veel mensen is dat vanzelfsprekend, maar niet voor iedereen. Daarom organiseert Stichting Lexmond Ontmoet en Doet (LOED) op zaterdag 21 november een lunch voor Lexmondse inwoners van 65 jaar en ouder.
Ook senioren die aan huis gebonden zijn, worden niet vergeten. Achter dit initiatief staat Christine van Reeuwijk. Zelf kan ze door haar ziekte nauwelijks haar bed uit, maar met haar ideeën en enthousiasme weet ze anderen in beweging te krijgen.
De jaarlijkse lunch in de Brede School is een mooi voorbeeld van waar LOED voor staat: mensen bij elkaar brengen en de onderlinge verbondenheid in het dorp versterken. Ouderen kunnen genieten van een gezellige maaltijd, een praatje maken en nieuwe mensen ontmoeten. Het gaat daarbij om meer dan gezelligheid alleen.
Niemand mag buiten de groep vallen en juist het contact tussen verschillende generaties is belangrijk. Dat jongeren zich ieder jaar opnieuw willen inzetten voor de oudere inwoners van hun dorp, maakt Christine bijzonder blij. "De band tussen de jeugd en de ouderen is zo belangrijk”, vertelt ze.
Ook leerlingen uit groep 7 en 8 worden bij de lunchactiviteit betrokken. Zo ontdekken kinderen al op jonge leeftijd hoe waardevol het is om iets voor een ander te betekenen.
Voorlopig is de lunch bedoeld voor inwoners van Lexmond. Maar als het aan Christine ligt, mag het initiatief in de toekomst best verder reiken dan de dorpsgrenzen. Aanmelden voor de lunch kan bij Christine van Reeuwijk.
Van jongerenontmoetingsplek naar een stichting voor iedereenWie denkt dat LOED ooit begon met een lunch voor senioren, heeft het mis. De oorsprong ligt in 2019, bij een jongerenwerkgroep die iets wilde betekenen voor de jeugd in Lexmond. Onder leiding van Christine, met ondersteuning van jongerenwerker Wolter Dijkstra en wijkambassadeur Nick van den Tol, werd gewerkt aan een plek waar jongeren elkaar konden ontmoeten.
Die wens leidde tot de komst van een Jongeren Ontmoeting Plek (JOP), die in september 2019 van start ging. Een plek waar jongeren samen konden komen, maar ook de eerste stap naar iets groters: een dorp waarin mensen elkaar gemakkelijker weten te vinden.
Vanuit de jongerenwerkgroep groeide Stichting Lexmond Ontmoet en Doet. De naam zegt eigenlijk al genoeg. LOED wil inwoners van verschillende leeftijden met elkaar in contact brengen en de drempel naar sociaal contact verlagen. Niet met ingewikkelde plannen, maar door activiteiten te organiseren waaraan mensen op een laagdrempelige manier kunnen meedoen.
In de jaren daarna volgden allerlei initiatieven. Van barbecues en volleybaltoernooien tot oldtimerbustochten voor senioren. Ook steken vrijwilligers de handen uit de mouwen wanneer ergens hulp nodig is, zoals bij het opknappen van Het Eigen Gebouw. Zo groeide LOED uit tot een initiatief voor het hele dorp.
De inzet bleef niet onopgemerkt. De jongeren die aan de basis stonden, onder wie Chris van Beest, Sam Koenhein en Douwe van Reeuwijk, ontvingen onder meer de Jeugdpenning van de gemeente Vijfheerenlanden. Daarmee werden hun betrokkenheid en bijdrage aan het tegengaan van eenzaamheid erkend.
Een aanjager die zelf niet vooraan staatWie Christine niet kent, kan zich misschien afvragen hoe zij zo'n actieve rol speelt binnen LOED, terwijl ze zelf niet bij de activiteiten aanwezig kan zijn. Het antwoord zit in haar manier van werken. Christine bedenkt, verbindt en stimuleert. Ze brengt mensen en ideeën bij elkaar en helpt plannen op gang. De uitvoering ligt vervolgens bij de vrijwilligers.
Dat is bijzonder, want Christine leeft zelf met een ernstige chronische ziekte. In 1992 werd ze ziek, waardoor ze haar rechtenstudie noodgedwongen moest afbreken. Na een jarenlange medische zoektocht bleek uiteindelijk dat ze een mitochondriële energiestofwisselingsziekte heeft. Deze aandoening verstoort de energievoorziening van haar lichaam en beperkt haar dagelijks leven ingrijpend.
Toch heeft haar ziekte haar betrokkenheid bij anderen niet weggenomen. Vanuit haar bed heeft ze in de loop der jaren verschillende initiatieven opgezet en is ze blijven zoeken naar manieren om iets voor mensen te betekenen. Ze hoeft daarvoor niet zelf tussen de tafels rond te lopen. Een idee, een telefoontje of het bij elkaar brengen van de juiste mensen kan al voldoende zijn om iets moois in gang te zetten.
Een groot hart en een onbegrensde geestChristine is niet alleen mede-initiatiefnemer en projectleider van LOED, maar ook schrijfster en columniste. Vanuit haar bed schreef ze twee boeken. In 2003 verscheen Wie weet morgen. Over leven met een Minimum aan Energie. In 2021 volgde Je zou niet zeggen dat je ziek bent.
Verhalen van kracht in kwetsbaarheid. Daarnaast schrijft ze al vijfentwintig jaar columns voor het plaatselijke kerkblad. Ook zet ze zich in voor Stichting Energy4All, die zich onder meer inzet voor onderzoek naar energiestofwisselingsziekten. Daarnaast is ze betrokken bij de jeugd van PKN-Vianen en bij een telefooncirkel voor ouderen.
Hoe ze dat allemaal voor elkaar krijgt, terwijl haar eigen energie zo beperkt is? Christine verwoordt het treffend
Mijn lijf is uitgeput, maar mijn geest onbegrensd. Ik zie het als mijn taak om een verbindende factor te zijn in deze wereld.
Die woorden zeggen veel over Christine. Ze wil mensen bij elkaar brengen en kijkt vooral naar wat wél mogelijk is. Daarbij weet ze als geen ander dat een goed idee pas echt tot leven komt als anderen ermee aan de slag gaan.
Samen maken we het verschilToch wil Christine beslist niet alle waardering naar zichzelf toe trekken. Ze benadrukt juist hoe belangrijk de mensen zijn die haar ideeën helpen uitvoeren. "Ik kan dit niet zonder de steun van het bestuur, Annette de With en alle uitvoerende vrijwilligers. Alle lof voor deze kanjers.” En daarin schuilt misschien wel de kracht van LOED. Het is niet het werk van één persoon, maar van mensen die samen iets voor hun dorp willen betekenen. De een bedenkt een idee, de ander steekt de handen uit de mouwen en weer een ander schuift aan voor een praatje of een gezamenlijke maaltijd.
De lunch voor de Lexmondse 65-plussers is daar een mooi voorbeeld van. Het gaat om meer dan eten alleen. Het gaat om aandacht, ontmoeting en het gevoel erbij te horen. En minstens zo belangrijk: om jongeren die leren omkijken naar ouderen en ouderen die ervaren dat ze niet worden vergeten.