CULEMBORG - Een film van precies één minuut. Meer tijd kreeg Jelle van Schagen (15) niet om zijn verhaal te vertellen. Toch wist de leerling van KWC Agora in Culemborg de jury van het Nederlands Film Festival voor Scholieren te overtuigen. Met zijn film ‘Achter de voordeur’ won hij de eerste prijs in de categorie 1-minuutfilm voor onderbouw-leerlingen. Een prestatie die hem vooral bevestigt in wat hij eigenlijk al een tijdje weet: hij wil verder met film.
 
Liefde voor documentaires
Jelle woont in Houten en zit in 4 havo. Zijn liefde voor film begon al op jonge leeftijd, zo laat hij weten. Toen hij twaalf was, sloot hij zich via theatervereniging Shine in Houten aan bij een project over documentaires. Het bleek een kennismaking die bleef hangen. “Daar begon mijn liefde voor documentaires.”

Sindsdien heeft hij de camera niet meer echt losgelaten. Inmiddels deed hij voor de derde keer mee aan het Nederlands Film Festival voor Scholieren. De eerste keer maakte hij een film over geluk waar hij de derde prijs mee won. Daarna richtte hij zijn camera op het denken in hokjes en het plaatsen van mensen in categorieën. Ook toen won hij de derde prijs. Voor zijn derde deelname wilde hij iets anders proberen.
 
Een film van één minuut
Die nieuwe uitdaging vond hij in de categorie 1-minuutfilm. Een kort format, maar zeker geen makkelijke opgave. “Een film van één minuut moet heel pakkend zijn. Alles behalve langdradig, haha. Dat is wel een uitdaging!” Samen met vriendin Guusje ging hij op zoek naar een onderwerp. Ze wilden iets doen met thema’s die op dat moment in de maatschappij speelden. Femicide kwam ter sprake, net als de beweging ‘Wij eisen de nacht op’. Uiteindelijk vonden ze een onderwerp dat daar nauw mee samenhangt: seksueel geweld binnen een relatie. Een zwaar thema, geeft Jelle toe. “Maar juist het feit dat het onderwerp ongemakkelijk en ingewikkeld is, maakte het interessant om er een film over te maken.”

Ik wil de kijker aan het denken zetten

 Eerst werd er een storyboard gemaakt. Daarna volgde de verhaallijn. Op een zaterdag in mei gingen Jelle en Guusje filmen. “Na anderhalve dag editen was de film klaar. Ik ben heel blij met het eindresultaat”, zegt een trotse Jelle, die vertelt dat film maken niet alleen een kwestie is van mooie beelden maken. Hij wil met zijn films iets vertellen en de kijker aan het denken zetten. “Ik vind het heel gaaf dat je aan de hand van een film een bepaald thema kunt belichten.”

Bij ‘Achter de voordeur’ was niet alleen het verhaal belangrijk. Ook de muziek moest kloppen. Jelle is fan van de Utrechtse componist Sebastiaan Bax en besloot hem te vragen of hij zijn muziek mocht gebruiken. “Muziek is heel belangrijk. Ik schrijf en edit met de muziek in mijn hoofd.” Daarna begon het monteren. Een proces dat volgens Jelle flink wat tijd kost.
 
“Ik maak de film wel drie keer”
Steeds opnieuw kijken, aanpassen, schrappen en opnieuw beginnen totdat alles klopt. En ook tijdens de opnames moest hij improviseren. De jongen die de mannelijke rol zou spelen, werd namelijk ziek. “Maar we zijn gewoon maar gaan filmen en alle shoots rolden er als vanzelf uit.” Juist die flexibiliteit hoort volgens Jelle bij het maken van films. Niet alles loopt zoals je het vooraf bedenkt, maar soms levert improvisatie juist iets moois op. Jelle is vooral trots op de opbouw van ‘Achter de voordeur’. In het begin blijft nog even onduidelijk wat er precies gebeurt. Pas richting het einde wordt de boodschap duidelijk.
 
Niet alleen een bijzonder moment maar ook een bevestiging
De jury waardeerde de film en prees onder meer het acteerwerk, de cameravoering en de muziek. Toch had Jelle tijdens de prijsuitreiking niet gerekend op de hoofdprijs. Hij zat in een volle zaal toen de uitslag bekend werd. “Ik had niet verwacht dat het de eerste prijs zou zijn. Wel dat ik wellicht een prijs zou winnen, maar niet dat het de eerste prijs zou zijn.”

De overwinning leverde hem veel leuke reacties op. Voor Jelle was het een bijzonder moment, maar vooral ook een bevestiging dat hij met film kan zeggen wat hij wil zeggen. Zijn ambitie reikt verder dan een volgende filmwedstrijd. Hij wil graag verder in de filmwereld en beseft dat hij het ook kan. Die overtuiging komt niet uit de lucht vallen. Jelle heeft inmiddels ervaren dat hij een idee kan omzetten in een verhaal, dat hij een camera kan gebruiken om dat verhaal te vertellen en dat hij anderen ermee kan raken. Aan nieuwe ideeën ontbreekt het dan ook niet. Voor een volgende documentaire heeft hij het onderwerp eigenlijk al bedacht: rouw en verliesverwerking. “Dat is een groot onderdeel van je leven.”

Dat is ook wat Jelle aanspreekt in documentaires: interessante onderwerpen genoeg, maar vooral de verhalen en mensen erachter. En voorlopig is hij nog lang niet uitverteld. Nieuwe ideeën heeft hij al, net als de ambitie om verder te gaan met film.

Kijk hier de film: