MAURIK - De 75-jarige en nog steeds topfitte Frits van den Berk maakt al 12,5 jaar vrijwillig de straten in en rondom zijn dorp mooier. Hij is oud- voetbaltrainer bij o.a. FC Dordrecht en de jeugd van Vitesse. In de Betuwe heeft hij jarenlang de huidige derde divisieclub TEC uit Tiel getraind. In zijn 12,5-jaige carrière als vrijwillig papierprikker heeft hij een megaformaat vrachtwagen aan afval van de straat verwijderd. “Ik ga iedere dag mijn rondje doen.”
 
Op een zonnige lenteochtend loopt Frits zijn vrijdagrondje. Hij is gewapend met knijpstok, handschoenen en boodschappentas om een deel van zijn wereld een stukje fraaier te maken. Hij legt uit dat het in het voorjaar lastiger is om troep uit de bosjes te halen. “De struikjes krijgen weer blaadjes; alles staat in het groen. Plastic, verpakkingsmateriaal en papiertjes verdwijnen dan in het groen.”
 
Actief leven
De Maurikse papierprikker heeft een actief leven achter de rug. Naast het geven van voetbaltrainingen, deed hij actief aan hardlopen en krachttraining. “Dat ben ik zowel in mijn periode bij Defensie als tijdens mijn trainerscarrière altijd blijven doen,” vertelt hij. “Een aantal jaren geleden kreeg ik van mijn chiropractor het advies om – wegens mijn zwakke onderrug – te stoppen met hardlopen en het bij een beetje fietsen en actief wandelen te houden.”

Ik heb aan mijn periode in militaire dienst een hekel aan zwerfafval overgehouden

Doel
De oud-trainer stemde daar mee in, maar moest voor zijn wandelingen wel een doel hebben. “Ik heb aan mijn periode in militaire dienst een hekel aan zwerfafval overgehouden. Ik heb me daarom aangemeld als vrijwilliger bij de gemeente Buren en kreeg een knijpertje om de rotzooi van straat en uit de bermen te halen. En zo heb ik een doel tijdens mijn ommetjes.” Ondertussen verdwijnen er peuken, snoeppapiertjes en vuurwerkafval in de 20-liter boodschappentas.
 
Zes routes
Elke dag vertrekt de Maurikker om een uur of half negen ’s ochtends om met zijn knijpstok en afvalzak de rootzooi van zijn medemens op te rapen. “Meestal ben ik omstreeks half twaalf terug. Dat ligt aan de route. Ik heb er een stuk of zes. De vier windstreken rondom Maurik, het centrum van het dorp en een stuk rondom het industrieterrein en langs de N320, de provinciale weg van Culemborg naar Kesteren. Ik ken nu onderhand de plekken wel waar ze de rotzooi neersmijten.” Hij loopt langs een parkeerplaats. “Kijk hier is het meteen raak”, bromt hij. “Mensen gooien gewoon alles uit hun auto als ze gaan rijden of als ze aankomen op hun besteming. Opvallend is dat dit bij iedere parkeerplaats het geval is. Dit is wat mij betreft het eerste signaal van verpaupering.”

Maaien is voor mij echt een verschrikking

Alles aan flarden gemaaid
We vervolgen de route langs een speeltuintje. “Hier heeft gisteren iemand van de onderhoudsploeg gemaaid”, constateert Frits. “Dit is voor mij echt een verschrikking. Alle troep die er lag is nu vertienvoudigd omdat alles aan flarden is gemaaid. Dat geeft mij extra werk om het allemaal in de zak te krijgen.” Daarna bukt hij zich om plankenmateriaal van het grasveldje te rapen. “Deze stampen ze van de omlijsting bij de schommel af”, legt hij uit. “Ik leg ze altijd bij het zitbankje neer als signaal naar de gemeente. De vuilnisbak die hier staat is dit jaar al twee keer opgeblazen. Schadepost: € 1.000,- per keer.”
 
Motivatie
Er zijn voorbijgangers die vragen waarom hij dit doet. “Dan antwoord ik vaak dat ik een taakstraf heb gekregen”, zegt hij met twinkelogen. “Dan zie je mensen wel eens raar kijken. Een beetje humor moet kunnen.” Hij wil ermee doorgaan zolang hij gezond is. “Wat mij betreft tot mijn tachtigste. Het is goed voor mijn gezondheid. Ik houd van zoetigheid en daar moet ik dan wat tegenoverstellen van mezelf.” Frits weet niet of hij een voorbeeld is. “Ze steken wel eens een duim omhoog. Of ze toeteren naar me in de auto. Ik hoop vooral dat het mensen aanzet tot het nadenken over wat ze met hun afval doen en dat ze de zooi mee naar huis nemen. Het zou mooi zijn als iemand mijn voorbeeld volgt.”