CULEMBORG - Hoe is het om als moeder je dochters te zien op de Olympische Spelen? Zit je knarsentandend op de tribune? Durf je wel te kijken? Voor Carianne Weerens, moeder van shorttrackzussen Xandra en Michelle Velzeboer, is het antwoord simpel én ingewikkeld tegelijk: “Ik ben zó trots. Maar ik ben ook zó zenuwachtig.” Tussen haar volle agenda in het bruisende Milaan maakt ze even tijd vrij voor een gesprek met Streekomroep SRC. 

‘Superblij voor de één, maar je gunt het ze allebei’
Dat Carianne trots is, is zacht uitgedrukt. Wie kan zeggen dat haar dochters meedoen aan de Olympische Spelen, en dat er ook nog goud wordt gewonnen? Vooral op de schouders van Xandra rustte flinke druk vertelt Carianne. Na haar gouden relaymedaille op de Winterspelen van 2022 in Beijing en haar wereldtitel op de 500 meter waren de verwachtingen torenhoog. Maar het toernooi begon allesbehalve soepel. Na een lastige wissel ging Xandra onderuit in de mixed relay. Weg medaillekansen. “Dat was héél moeilijk om te zien”, vertelt Carianne. “Je voelt hun teleurstelling bijna fysiek.”

Gelukkig kwam het goed. Sterker nog: Xandra herpakte zich en pakte goud op de 500 meter én, verrassend, op de 1000 meter. Daarmee kroonde ze zich tot dé shorttrackkoningin van Milaan. En Michelle? Die had pech. “Dat is lastig”, zegt Carianne eerlijk. “Je bent superblij voor de één, maar je gunt het ze allebei. En dan moet ik er ook zijn om Michelle op te vangen.” Helaas speelde het noodlot woensdagavond opnieuw een rol: in de finale van de 3000 meter aflossing grepen de zussen door pech wéér naast een medaille.

Zenuwen op de tribune
Wie denkt dat een ervaren sportmoeder inmiddels ontspannen kan toekijken, heeft het mis. “Ik ben héél zenuwachtig op de tribune. En ja, ik heb ook nog eens twéé dochters daar beneden rijden!” Ze ziet haar meiden trouwens nauwelijks. Xandra en Michelle verblijven in het Olympisch dorp, in hun eigen bubbel. “Daar komen wij niet.” Zelf zit Carianne sinds vorige week in een groot huis net buiten Milaan, samen met familie en vrienden. De dagen zijn vol, de emoties intens. “Ik ben eigenlijk best moe”, lacht ze. “Maar wat wil je ook?”

Ze hadden talent, dat was al snel duidelijk. En ja, als het goed gaat, wordt het ook steeds leuker!

Van slootjes in Culemborg naar olympisch ijs
De route naar Olympisch goud begon gewoon thuis, in Culemborg. Op natuurijs bij De Zump, op slootjes achter het huis en op kleine baantjes in de regio. Via de Vechtsebanen in Utrecht en schaats- en skatevereniging Lek en Linge rolden ze het shorttrackwereldje in bij Shortrack Brabant in Den Bosch. “Ze hadden talent, dat was al snel duidelijk. En ja, als het goed gaat, wordt het ook steeds leuker.” Sport en met name shortrack zat sowieso in het DNA van de meiden. De zussen groeiden op in een echte shorttrackfamilie. Vader Marc Velzeboer was zelf Olympiër en deed in 1992 mee aan de Winterspelen in Albertville, waar hij tiende werd op de 1000 meter. Ook zijn zussen (tantes) Monique en Simone  behoorden tot de nationale en zelfs internationale top. En ook broer Alex draaide jarenlang mee aan de Nederlandse top. De liefde voor shorttrack werd dus letterlijk met de paplepel ingegoten. Zelf stond Carianne nooit op het shorttrackijs. “Ik heb altijd gehockeyd en nu fiets ik veel”, zegt ze nuchter.

Toch draaide het thuis niet alleen om ijs. Ook op het hockeyveld van CMHC stonden de meiden hun mannetje. Carianne gaf daar training aan de Benjamins en coachte zelfs het team van Michelle. Maar de liefde voor shortrack won. Rond hun twaalfde werd duidelijk dat het serieus was. En dat de meiden talent hadden. Europa Cup-finales, wereldkampioenschappen junioren, van Boedapest tot Polen en Canada. 

School, schaatsen en schema’s
Drie keer per week ’s ochtends trainen in Utrecht werd vier keer, werd dagelijks. Dat betekende de eerste twee lesuren missen op het KWC in Culemborg. “We zijn met school om tafel gegaan. Ze hebben ons fantastisch gesteund. Toetsen werden verplaatst, lessen ingehaald. Er kwam zelfs een topsportbeleid, dat na een week alweer aangepast moest worden”, lacht ze.

Toen Michelle 17 was en Xandra 18 verhuisden ze naar Heerenveen. “Het was een geluk dat ze zo lang thuis konden blijven wonen. Sommige kinderen gaan al op hun veertiende naar een gastgezin.” Dat betekende wel jaren van vroege autoritten. “Om half zeven zat ik of mijn man in de auto. Tijdens corona bleef ik zelfs wachten tot ze klaar waren, want ze konden niet met de trein terug naar huis.”

De helm die alles veranderde
Naast de prestaties op het ijs is er nóg iets waar de familie Velzeboer trots op is: de speciale helm met vizier die vader Marc ontwikkelde. Aanleiding was een ongeluk van Olympiër Jens van ‘t Wout die op zijn zeventiende een schaats in zijn gezicht kreeg. “Dat maakte enorme indruk”, vertelt Carianne. “Marc nam het initiatief. Hij kan niet designen, maar hij zag dat het veiliger moest.” Samen met twee jongens ontwikkelde hij een veilige helm. Inmiddels rijden ook internationale schaatsers met de helm, waaronder meerdere Chinese shortracksters. Sowieso is de sport is veiliger geworden dankzij snijvaste pakken en zachtere boarding. “Het is een prachtige sport”, zegt Carianne. “Maar het is niet zonder risico.”

Milaan vol oranje
Tussen alle zenuwen door geniet ze ook. Ze bezocht de Olympische vlam, kijkt langebaanschaatsen in het TeamNL-huis en voelt de sfeer in de stad. “Het is hier zó mooi. En er zijn zoveel Nederlanders. Dat maakt het extra bijzonder.” En natuurlijk was ze bij de huldigingen. Daar, tussen het gejuich en het oranje, zag ze haar dochters staan. Twee meiden uit Culemborg. Waarvan één met een gouden medaille om haar nek. En op de tribune? Daar zat een moeder. Moe. Emotioneel. Trotser dan trots.