NEDER-BETUWE - De zevenentachtigjarige Nanne van de Poll is na een carrière als bijzonder hoogleraar aan de Amsterdamse faculteit voor psychologie en een betrekking als wetenschappelijk adviseur bij het Ruthemann Instituut getroffen door de auto-immuunziekte: sensorische neuropathie. Daardoor is hij vijftien jaar geleden in een rolstoel ‘terechtgekomen’. “Sindsdien heb ik me gestort op het schrijven van boeken.”
Inmiddels heeft de Dodewaardse schrijver negen boeken op zijn naam staan. Hij is begonnen met het opzetten van catalogi voor de familiestichting waarvan hij bestuurslid is. “Deze stichting bezit en beheert schilderijen en zilver”, legt Nanne uit. “Daar heb ik een catalogus voor gemaakt. Dat was een enorme klus.”
Vaardigheden Zijn werk als bijzonder hoogleraar en adviseur vereisten al de vaardigheden waar een schrijver over hoort te beschikken. Na het volbrengen van die enorme klus had Nanne de smaak van het schrijven te pakken gekregen. “Daarna heb ik nog een aantal uitgebreide logboeken geschreven over de zeilreizen die ik met mijn vrouw en mijn gezin gemaakt heb. Vervolgens heb ik drie boeken geschreven over mijn familie die teruggaat tot 1300. Hier is veel over bekend.”
Doordat de Dodewaardse schrijver zijn handen nauwelijks meer kan gebruiken, doet hij veel research op zijn computer via spraakopdrachten. “Zo ben ik aan veel informatie gekomen over de mannenlijn in mijn familie.”
Belangrijke functies Die mannen uit de familie Van de Poll hadden vaak belangrijke functies. “Dat waren burgemeesters en leenheren in dienst van burggraven”, licht Nanne toe. “Ze speelden allemaal een voorname rol. Een aantal van mijn voorvaderen was burgemeester van Amsterdam in de 17e en 18e eeuw. Het laatste deel eindigt met de handel en wandel van mijn vader die burgemeester van Elburg is geweest.”
Nu is Nanne bezig met het te boek stellen van zijn herinneringen aan het vissersstadje waar hij de naoorlogse periode van 1946 tot 1953 heeft doorgebracht. “Tijdens het schrijven borrelt er ontzettend veel materiaal omhoog.”
De Pavonia Dertig jaar geleden is Van de Poll tijdens één van zijn zeilreizen op het Schotse eiland Mull aangemeerd. Als liefhebber van klassieke muziek en verdienstelijk pianist trof hem de sfeer van het eiland waar Mendelssohn het stuk Hebriden heeft gecomponeerd. “Over het hele eiland was toen veel muziek van deze componist te horen. "In de combinatie van die Schotse atmosfeer en druilerige dagen trokken we daar rond. Toen zag ik twee bootjes op het strand liggen. Ik heb me altijd voorgenomen om hier een boek over te schrijven."
Nanne heeft de geschiedenis van die scheepjes kunnen achterhalen en daar het boekwerk De Pavonia over geschreven. “Dat heb ik in een afwijkende formule gedaan”, zegt hij over de totstandkoming ervan. “Ik voer hierin mijzelf op als degene aan wie het verhaal wordt verteld. Het bleek dat er heel veel personen met de boot verbonden waren. Een psychologisch onderzoek vormt het einde.”
Roman De Dodewaardse schrijver heeft zich ook aan het genre roman gewaagd. “Dit was voor mij een logische stap. Paulette duurde trouwens wel het langst om te schrijven. De inspiratie hiervoor vond ik in een droom die ik ooit heb gehad.” De roman gaat over een jongeman die zijn proefschrift af heeft. Hij loopt door het Vondelpark in Amsterdam. Een vrouw loopt hem voorbij en vraagt hem, terwijl ze omkijkt, of ze een stuk met hem mag meelopen.
“Dit heb ik ook echt voor me gezien. Toen voelde ik de noodzaak om dit op te schrijven en om dit gegeven heen een roman te maken.” Daarna heeft het verhaal zich vanzelf ontwikkeld. “Het is een gecompliceerde story. Hij is student moderne geschiedenis. Zij een balletdanseres met een voorkeur voor ‘moeilijke’ muziek, zoals Schilderijen van een tentoonstelling van Moessorgski. Ze krijgt geweldig veel succes en verschijnt zelfs op TV in het muziekprogramma van Paul Witteman. Zo krijgt het allerlei verwikkelingen.”
Nanne noemt het boek ‘relationeel interessant’. De jongeman gaat namelijk met Paulette én met haar halfzus samenwonen. “Dat zorgt voor allerlei ontwikkelingen en verstrikkingen.” Daar heb ik dan zelf ook plezier in. Ik vind schrijven heel leuk en ik ga er zeker zo lang mogelijk mee door.”
