CULEMBORG - Van de museumbalie tot het sportveld, van cultuurpodium tot welzijnsproject: overal vormen vrijwilligers het kloppende hart van onze gemeenschap. Dankzij hun inzet bruist een dorp of stad van activiteiten en initiatieven. Vorige week trapten we deze reeks af met het verhaal van Frans Overdijk; deze week is het de beurt aan Virginie Vermeulen. Ook zij heeft haar handen meer dan vol aan vrijwilligerswerk in Culemborg.

Virginie woont sinds 1996 in Culemborg, maar haar vrijwilligerscarrière gaat verder terug. Die begon in 1992, in het buurtcentrum en de Speelotheek in Maarssenbroek. "Ideaal, want mijn kind kon gewoon mee", zegt ze. Na de verhuizing naar Culemborg pakte ze het werk bij de Speelotheek moeiteloos weer op. Ondertussen was ze op de basisschool van haar zoons actief als leesmoeder, overblijfmoeder én knutselmoeder.

Tien jaar computer- en boekenuitleen
En toen kwam Lek & Linge. Of ze de Mediatheek wilde helpen runnen? Dat wilde ze best doen, al was haar oudste zoon daar minder enthousiast over. "Hij vond het niet zo fijn om zijn moeder steeds tegen te komen", lacht Virginie. "Al wist hij me toch te vinden als hij iets nodig had." Haar jongste zoon, toen acht, vond het juist een geruststellend idee dat zijn moeder er nog zou werken als híj naar de middelbare school ging. Uiteindelijk bleef Virginie tien jaar in de Mediatheek actief.

Cadeautjes inpakken
In 2000 meldde de toen 45-jarige Virginie zich aan bij de Wereldwinkel. "Dat is weer heel wat anders dan school", zegt ze. Ze draaide eens in de twee weken een winkeldienst en nam daarnaast de inkoop van kassa- en kantoorartikelen en zilveren sieraden voor haar rekening. Tot vorig jaar werkte ze er met veel plezier. "Ik had zó leuk contact met mensen. En ik vond het heerlijk om cadeautjes in te pakken", vertelt ze. "Mijn ouders hadden vroeger een slijterij en daar mocht ik dat ook altijd doen."

Niemand stak zijn hand op… dus deed ik het maar

Ook actief in de sport
Naast al dat vrijwilligerswerk stond Virginie jarenlang op de tennisbaan bij Ter Weijde. Door een schouderblessure is ze nu niet-spelend lid, maar compleet verdwijnen? Geen sprake van. "Ik organiseer interne toernooitjes. Zo blijf ik de mensen zien." Fietsen lukt nog wel, en dus sloot ze zich aan bij fietsclub De Raddraaiers. En ja, ook daar bleef ze niet alleen lid. "Er werd een penningmeester gezocht. Niemand stak zijn hand op… dus deed ik het maar." Inmiddels regelt ze de contributies en organiseert ze fietsdagtochten van zo’n 55-65 kilometer. "Dat is de max", grinnikt ze. "Ook al fietsen we allemaal elektrisch."

Hulp bieden achter de schermen
Een heel andere vorm van vrijwilligerswerk is haar inzet bij Schuldhulpmaatje. "Ik heb onlangs mijn certificaat gekregen omdat ik er tien jaar werk", zegt ze. Ze begeleidt één cliënt en houdt zijn bankzaken in de gaten. "Het kost me niet veel tijd hoor", zegt ze nuchter. "Af en toe even checken of alles goed gaat." Ook helpt ze bij belastingzaken. "Een collega van de Wereldwinkel deed dat soort dingen en ik dacht: dat kan ik er ook nog wel bijdoen…"

De motor achter uitjes voor senioren
Het meeste werk zit echter in haar vrijwilligersrol bij Stichting Senioren Collectief Culemborg. "Ik organiseer uitjes voor 80-plussers en dagreizen." Ze laat zich inspireren door het aanbod van Betuwe Express en zet gemiddeld eens per maand, in de zomer zelfs wekelijks, een uitstapje op poten. "We gaan dan met twee bussen van Klaartje op pad. Laatst nog naar de kerstshow bij Intratuin in IJsselstein." Daarnaast zijn er vijf tot zes grote busdagtochten per jaar, waarvoor geen leeftijdsgrens geldt. "Soms gaat er een zoon of dochter mee. Heel gezellig." Virginie verwerkt alle aanmeldingen en gaat vaak als begeleider mee. Een geplande rit naar de Libelle Winterfair gaat door te weinig aanmeldingen niet door. "Maar dat geeft me eindelijk tijd om mijn nieuwe computer te ontdekken", zegt ze opgewekt.

Geen tijd voor koffie
Door al haar betrokkenheid kent Virginie veel mensen in Culemborg. "Ik word vaak op straat aangesproken en regelmatig uitgenodigd voor een kop koffie. Maar dan denk ik: wanneer dan?", lacht ze. Want naast haar vrijwilligerswerk is ze ook mantelzorger voor haar man. "En eens in de twee weken pas ik op de hond van mijn zoon." Ze doet alles met liefde, maar weet ook dat haar grens bereikt is. "Ik zou het misschien wel wíllen, maar ik kan er echt geen vrijwilligerswerk meer bijdoen!"