CULEMBORG - Dit jaar bestaat tennisvereniging Ter Weijde 50 jaar. Een mooi jubileum maar misschien nog wel meer bijzonder is het feit dat de 88-jarige Corrie van de Heiden, lid van het eerste uur, nog steeds lid is en vrijwel wekelijks op de baan te vinden is.
Ik heb afgesproken bij Corrie thuis in een appartement aan de Martin Luther King. Ik bel aan en ze komt ietwat hijgend de deur opendoen. “Ik heb net mijn tweede ochtendgymnastiek erop zitten”, zegt ze lachend terwijl ze me binnenlaat. “Dat doe ik elke ochtend twee keer een kwartier; om kwart over 9 en kwart over tien.” Voor een 88-jarige dame ziet ze er dan ook heel gezond en fit uit. Dat blijkt ook al snel uit ons gesprek.
Traumatische jeugd Corrie is geboren en getogen in Culemborg. Ze heeft de Tweede Wereldoorlog bewust meegemaakt en vertelt over haar traumatische jeugd. “Ik kreeg op mijn zevende tuberculose en heb twee jaar in verschillende ziekenhuizen gelegen. Daar kreeg ik maar weinig bezoek. Toen ik beter was, had ik veel gemist op school en toen werd ook nog eens mijn juf door de Duitsers doodgeschoten.” Ze wilde naar de modevakschool maar dat werd toen afgeraden door haar leraar omdat ze teveel school gemist zou hebben. “Zo jammer”, betreurt Corrie. Toch is ze wel in de mode terechtgekomen en kreeg werk als coupeuse.
Niet sportief Op haar 38e kwam ze in aanraking met tennis. “Mijn man vond dat ik moest gaan tennissen”, vertelt ze. “Ik was toen helemaal niet sportief. Ik had ooit wel gegymd bij Kunst & Kracht en weet nog dat ik daar een keer uit de ringen ben gevallen. Vlak daarna ben ik daarmee gestopt.” Op de tennisbaan bleek Corrie gevoel voor de bal te hebben. De tennisvereniging had toen nog maar twee banen en weinig leden. Dat waren vooral vrienden en buren van Mieke van Leeuwen die de tennisvereniging heeft opgericht, laat Corrie weten. “Destijds was er nog geen clubhuis. Als het regende schuilden we onder de flat aan de overkant”, herinnert ze zich.
Iedere dag op de baan In die tijd stond Corrie íedere dag op de baan. “Ik vond het hartstikke leuk!” Ze heeft nog even les gehad van trainer Hans Soepnel en Corrie heeft zelfs nog in het eerste team van Ter Weijde gespeeld. Iedere dag tennissen lukte door haar vele andere hobby’s niet meer, maar Corrie heeft jarenlang drie keer in de week gespeeld. “Vaak met mevrouw Dresselhuys, een bekende persoonlijkheid in Culemborg.”
Koffie en thee Corrie heeft ook als vrijwilliger veel voor de club gedaan. Vanaf het begin zorgde ze voor koffie en thee bij toernooien en andere activiteiten. Ze regelde ook dat er een box stond naast de banen zodat jonge moeders hun kroost daarin konden zetten waardoor ze ongestoord een uurtje konden tennissen. In 1981 kwamen er drie banen bij en kreeg de vereniging een clubhuis. “Ik naaide de gordijnen en verzorgde wekelijks de was. Tot twee jaar geleden. Dus zo’n veertig jaar draaide mijn wasmachine overuren!”, aldus Corrie. Ze is ook lid geweest van de jeugdcommissie en heeft zoals vrijwel alle tennissers veel bardiensten gedraaid. Een erg betrokken dame die de club heeft zien groeien van een kleine vereniging naar een grote club met mooie faciliteiten en veel leden. Corrie herinnert zich ook nog goed dat er verlichting kwam. “Toen werd ik nog wel eens rond 11 uur ’s avonds gebeld met de boodschap dat de lampen nog branden en of ik die even uit wilde doen. Dus dan liep ik samen met mijn hond maar weer naar de club”, vertelt ze lachend.
Altijd een wedstrijdje spelen Nog steeds is Corrie, als het niet te koud is tenminste, wekelijks te vinden op de tennisbaan als ze vrijdagochtend aansluit bij de tennis-toss. Daar mept ze er nog aardig op los. “Een beetje vrij spelen?”, vraag ik terloops. “Absoluut niet!”, zegt ze resoluut. “We spelen altijd een wedstrijdje!”
Ze vindt het ook de normaalste zaak van de wereld dat ze nog zo actief is. En wat blijkt, ze is niet alleen op de tennisbaan te vinden; ze sluit ook twee keer per week aan bij een trimploeg op het terrein van atletiekvereniging Statina en ze danst één keer in de week de Argentijnse tango. “Heerlijk vind ik het om te dansen!’, glundert ze. “Dan trek ik mijn hakken aan en geniet ik.” Het liefst zou ze elke dag nog op hakken lopen, “maar dat mag ik niet meer van mijn dochters”, zegt ze lachend. “Ze zijn bang dat ik val.” Maar ook daar is ze op voorbereid zo laat ze weten. “Ik heb vorig jaar meegedaan aan een valpreventietraining.”
Ook nog padel? Haar dochters waren ook niet echt blij toen ze hoorden dat hun moeder wel een keer wilde padellen. “Twee jaar geleden werden twee padelbanen geopend en de padeltrainer vroeg of ik dat een keer wilde proberen en dat wilde ik wel. Maar mijn twee dochters vonden dat hun moeder het beter bij tennis kon laten”, zegt ze lachend. “Terecht hoor, dus dat heb ik maar niet meer gedaan.”
Bloedruk van een jonge meid Dus houdt Corrie het bij tennissen, de trimploeg en de tango. En ze springt regelmatig op de fiets en rijdt nog rond in haar auto. “Ik voel me kiplekker en ben na mijn negende toen ik genas van tuberculose nooit meer ziek geweest. Mijn arts zegt dat ik de bloeddruk van een jonge meid heb”, zegt ze lachend.
Hakjes In maart vindt het jubileumfeest plaats van de tennisvereniging. Uiteraard is Corrie dan ook van de partij. “En ja, als er een feestje is, sta ik op de dansvloer.” Dus bij deze een oproep aan de DJ om een Argentijnse tango te draaien. “Dan doe ik mijn hakjes aan”, besluit Corrie.
